Koning Lear

Een ontregelende of ongeregelde voorstelling die me sterk doet denken aan de voorstellingen van Maatschappij Discordia. Ook in de opstelling van het decor en de tribune lijken de voorstellingen op elkaar. Het Barre Land komt echter wel aan spelen van een theatertekst toe, terwijl bij Discordia het daar vaak niet van komt. De ressencies verhalen over de souffleur die een grote rol speelt, dat viel in deze voorstelling mee of tegen. Het is maar net hoe je het bekijkt. Er werd dit keer nauwelijks gebruik van hem gemaakt. Hij was vooral bezig met het licht. De scheiding tussen wel en niet spelen is steeds voelbaar, geestig en prettig om naar te kijken. Het is op veel momenten een geestige verwarring. En na anderhalf uur lassen de spelers maar even pauze in met gatis drank. Daarna gaan ze nog een half uur door om in een onduidelijk einde van de voorstelling, waar iedereen dood hoort te gaan, toch maar om applaus vragen. Kennis van de plot van King Lear is wel handig want ze spelen maar de helft van de tekst. Een heerlijk avondje linkse hobby theater dat vooral gemaakt moet blijven worden voor de liefhebbers. Ik kom graag kijken. foto Fran van der Hoeven

Gezien op 4 april 2012 in de Rotterdamse Schouwburg